Dziś, 14 marca, 230. rocznica urodzin Józefa Bema, polskiego generała walczącego o niepodległość Polski.
Józef Zachariasz Bem urodził się w 1794 r. w Tarnowie. Był generałem polskim, feldmarszałkiem armii tureckiej, piastował godność naczelnego wodza powstania węgierskiego i zastępcy wodza drugiej rewolucji w Wiedniu. Wojsko było jego przeznaczeniem, skoro wstąpił do niego mając zaledwie 15 lat. Został absolwentem Szkoły Artylerii i Inżynierii, a w 1812 roku wraz z wielką armią Napoleona ruszył na Moskwę. Pierwszym jego sukcesem był wkład w obronę Gdańska przed Rosjanami, za co otrzymał Krzyż Kawalerski Legii Honorowej.
Po klęsce Napoleona wstąpił do armii Królestwa Polskiego, w której szkolił adeptów w zakresie artylerii. Pracował także nad unowocześnieniem broni, zajmując się rakietami.
Podczas powstania listopadowego potwierdził osobistą odwagę i spore już umiejętności w bitwach pod Iganiami i Ostrołęką, gdzie ocalił Polaków przed całkowitą klęską i rzezią. Walka w powstaniu przyniosła mu Złoty Krzyż Virtuti Militari oraz nominację na generała brygady.
Po udziale w powstaniu listopadowym w 1830 r. Józef Bem wyemigrował na zachód Europy, przebywał głównie we Francji, gdzie w 1832 r. został współzałożycielem Towarzystwa Literatów Polskich. Zajmował się również działalnością związaną z programem Hotelu Lambert. Gdy w latach 1848-1849 Europę ogarnęła Wiosna Ludów, Bem zaangażował się w obronę Wiednia. Niestety musiał znów uciekać, tym razem dotarł na Węgry, gdzie z powodzeniem uczestniczył w wielu bitwach powstania węgierskiego. Niestety powstanie upadło, a Bem zmuszony był do kolejnej podróży. Wyjechał do Turcji, gdzie dzięki konwersji na islam i przyjęciu imienia Murat Pasza został dowódcą tureckiej armii, którą poprowadził do zwycięstwa w podczas brawurowej obrony Aleppo.
Józef Bem zmarł na malarię, w Aleppo w 1850 r. Prochy Józefa Bema zostały z honorami sprowadzone z Syrii do Polski dopiero w 1929 r. i umieszczone w Parku Strzeleckim w Tarnowie.
Źródło: Konsulat Generalny RP w Łucku