„Jaka to oszczędność czasu zakochać się od pierwszego wejrzenia”.
Dziś, 13 września, 130.rocznica urodzin Juliana Tuwima, jednego z najpopularniejszych polskich poetów dwudziestolecia międzywojennego.
Julian Tuwim urodził się w 1894 roku w Łodzi, tam też spędził dzieciństwo i pierwsze lata młodości, z tym miastem wiąże się wiele jego utworów. Później przeprowadził się do Warszawy, gdzie studiował prawo i filozofię. Tuwim był przede wszystkim poetą, ale pisał również utwory prozatorskie i dokonywał przekładów. Należał do założycieli grupy poetyckiej „Skamander”. Współpracował z różnymi czasopismami między innymi: „Wiadomościami Literackimi”, „Cyrulikiem Warszawskim”, „Szpilkami”, a później na emigracji „Wiadomościami Polskimi Politycznymi i Literackimi” oraz „Nową Polska”. Twórczość poetycka Tuwima miała miejsce przede wszystkim w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Powstały wówczas najlepsze jego tomiki. Zaczął od publikowania wierszy w prasie, głównie w „Pro arte et studio”.
Ogromna zaleta całej twórczości Tuwima jest biegłość w posługiwaniu się słowem, dowcipem słownym, brzmieniem, rymem, ta poezja jest wyjątkowo dźwięczna, szczególnie utwory dla dzieci. W 1949 został wydany poemat dygresyjny, który powstał jeszcze na emigracji w czasie drugiej wojny „Kwiaty polskie”. Jednocześnie pasja słowa skłoniła poetę do gromadzenia ciekawostek kultury językowej i obyczajowej zebranych później m.in. w „Czarach i czartach polskich”.
Julian Tuwim zmarł 1953r. w Zakopanem.
Źródło: Konsulat Generalny RP w Łucku