Wincenty Witos, polski polityk ludowy, który trzykrotnie był premierem Polski. Witos urodził się w 1874 roku i od młodości angażował się w sprawy chłopskie. Był posłem w Sejmie Galicyjskim i w Sejmie II RP, a także premierem Rządu Obrony Narodowej podczas wojny polsko-bolszewickiej. W 1930 roku został aresztowany i skazany przez władze sanacyjne, po czym wyemigrował do Czechosłowacji. W czasie II wojny światowej był więziony przez Niemców, a po jej zakończeniu przez Rosjan, którzy chcieli zmusić go do współpracy z komunistami. Witos zmarł w 1945 roku, będąc wiceprzewodniczącym Krajowej Rady Narodowej.
Dziś, 21 stycznia, 150. rocznica urodzin Wincentego Witosa – polskiego działacza ludowego, polityka, trzykrotnego szefa rządu. Wincenty Witos urodził się w 1874 roku w Wierzchosławicach koło Tarnowa. Stosunkowo prędko zainteresował się polityką, od 1895 roku angażując się w działalność Stronnictwa Ludowego. Powoli coraz bardziej doceniany przez swoich współpracowników piął się powoli po szczeblach kariery, w 1903 roku wchodząc w skład władzy partii, zaś od 1908 będąc posłem w Sejmie Galicyjskim. Funkcję tą sprawował aż do wybuchu I wojny światowej. Od 1914 roku był przewodniczącym PSL „Piast”.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był nieprzerwanie przez czternaście lat posłem na Sejm. W latach 1920-1921, a więc w czasie wojny polsko-bolszewickiej, premier Rządu Obrony Narodowej. W 1930 aresztowany przez władze sanacyjne, osadzony w twierdzy brzeskiej, oskarżony w tzw. procesie brzeskim o przygotowywanie zamachu stanu, skazany na 1,5 roku więzienia, udał się na emigrację do Czechosłowacji.
W latach 1933-1939, w obawie przed ponownym osadzeniem w więzieniu, przebywał na wychodźstwie w Czechosłowacji. W latach 1940-1941 więziony przez Niemców.
Od grudnia 1944 do marca 1945 przebywał w okolicach Włoszczowy i Piotrkowa, gdzie w ukryciu oczekiwał na odlot do Londynu. Plan ten nie został zrealizowany. 23 marca 1945, po wkroczeniu Armii Czerwonej, powrócił do Wierzchosławic. 31 marca 1945 został stamtąd wywieziony przez Rosjan, którzy przetrzymywali go przez 5 dni w areszcie, próbując w ten sposób przekonać Witosa do współpracy z Krajową Radą Narodową. 12 kwietnia Rząd RP w Londynie wydał komunikat powiadamiający o aresztowaniu polityka. Wywołało to spore zainteresowanie mediów zagranicznych – w sprawie Witosa interweniował nawet u Józefa Stalina brytyjski premier, Winston Churchill. Informacjom o aresztowaniu chłopskiego polityka zaprzeczyła radziecka agencja TASS.
W 1945 powołano go na wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Narodowej, jednak ze względu na ciężką chorobę nie podjął się pełnienia tej funkcji. Nie skorzystał także z zaproszenia do wzięcia udziału w rozmowach moskiewskich w sprawie utworzenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. W tym czasie stan zdrowia Witosa uległ dalszemu pogorszeniu. 15 sierpnia 1945 trafił do szpitala w Krakowie. Zmarł we wspomnianym szpitalu 31 października 1945.
Źródło: Konsulat Generalny RP w Łucku