„Są kobiety, które aby zatuszować swoje krzywe nogi, noszą bardzo duże dekolty”. – Gabriela Zapolska
Należała do kobiet, dla których samorealizacja stała na pierwszym planie. Ambitna, odważna, bezkompromisowa – stała się jedną z najbardziej znanych polskich pisarek. Miała przez życie wiele pseudonimów scenicznych. Aktorka, powieściopisarka, dramatopisarka, felietonistka, czyli człowiek sztuki, a ludzie sztuki, jak wiemy, często maskują się pod wymyślone imiona czy też przezwiska.
Gabriela Zapolska, a właściwie Maria z Korwin-Piotrowskich urodziła się 30 marca 1857 roku w Podhajcach niedaleko Łucka. Ojciec – Wincenty, był zamożnym ziemianinem, matka – Józefa z Karskich – eks-tancerką baletową z Warszawy. Uczyła się w rodzinnym domu i krótko w zakładzie Sacré Coeur oraz w prywatnym Instytucie Wychowawczo-Naukowym we Lwowie.
W 1876 roku rodzina zmusiła ją do małżeństwa z porucznikiem gwardii carskiej, młodym ziemianinem ze Żmudzi, Konstantym Śnieżko-Błockim, szybko jednak od męża odeszła i małżeństwo unieważniono. Jako 24-letnia kobieta związała się z innym mężczyzną, zaszła w ciążę i porzuciła męża, a tym samym i rodzinę, która nie mogła tolerować takiej decyzji. Po zerwaniu z mężem, rodziną i stracie dziecka została aktorką występując w Krakowie, Lwowie, Poznaniu i w galicyjskich zespołach wędrownych. Następnie wyjechała do Paryża, gdzie nawiązała liczne kontakty w środowisku teatralnym i malarskim. Po powrocie do kraju zamieszkała w Krakowie.
Marzyła o zostaniu aktorką, dlatego często była związana z zespołami wędrownymi oraz amatorskimi teatrzykami ówczesnej Galicji. Od pewnego momentu uprawiała aktorstwo zawodowo, lecz szczególnych sukcesów nie osiągnęła. Najbardziej znana jako pisarka, autorka opowiadań. Zadebiutowała w 1883 roku pod pseudonimem Gabriela Zapolska opowiadaniem „Jeden dzień z życia róży”, a „Moralność pani Dulskiej” do dziś jest grana na scenach wielu teatrów.
Wyszła ponownie za mąż za malarza Stanisława Janowskiego i osiadła w 1904 roku we Lwowie. Z mężem stworzyła zespół teatralny, z którym objeżdżała Galicję. To małżeństwo też się wkrótce rozpadło. Za pieniądze uzyskane z sukcesu „Moralności Pani Dulskiej” Zapolska nabyła ziemię, gdzie została zbudowana słynna willa „Skiz”, w której podczas okupacji Lwowa przez wojska rosyjskie w 1914 roku pisarka założyła cukiernię „Dworek”.
Grając do końca życia rolę egzaltowanej kobiety, uległa urokowi młodego hipnotyzera, który całkowicie okradł ją ze wszystkich jej nieruchomości.
Zmarła 17 grudnia 1921 roku we Lwowie, pochowana została na Cmentarzu Łyczakowskim, na prestiżowym polu nr 1.
Źródło: Konsulat Generalny RP we Lwowie