455 lat temu – 1 lipca 1569 roku – zawarta została Unia Lubelska.
Porozumienie pomiędzy stanami Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Określana jako unia realna, w odróżnieniu od poprzednich, wiążących oba państwa tylko osobą władcy (unia personalna). 28 czerwca przyjęta, 1 lipca miała miejsce wymiana dokumentów i zaprzysiężenie podpisanego aktu, a 4 lipca 1569 roku król Zygmunt II August wydał dyplom potwierdzający ten „związek obojga narodów”. Powstało państwo znane w historiografii jako Rzeczpospolita Obojga Narodów. Ze wspólnym monarchą, herbem, sejmem, walutą, polityką zagraniczną i obronną. Zachowano natomiast odrębny skarb, urzędy, wojsko i sądownictwo.
Postanowienia Unii Lubelskiej:
Oba państwa miały mieć jednego władcę wybieranego wspólnie przez oba narody w wolnej elekcji i koronowanego na króla Polski i wielkiego księcia Litwy w Krakowie. Powołano wspólny Sejm walny, obradujący w Warszawie, którego izba poselska składała się ze 120 posłów koronnych i 48 litewskich, a w skład Senatu weszło 113 senatorów koronnych i 27 litewskich. Oba człony Rzeczypospolitej zobowiązały się prowadzić wspólną politykę obronną i zagraniczną Zachowano odrębne urzędy centralne, tytuły i dostojeństwa z zakresem kompetencji identycznym w obu krajach Wprowadzono jednakową monetę, bitą osobno w każdym państwie Zachowano odrębne wojsko polskie i litewskie Zachowano odrębne języki urzędowe (na Litwie język ruski) Egzekucja królewszczyzn i podważanie nadań królewskich nie miały zastosowania na Litwie Uchwalono unifikację systemów prawnych
Źródło: Konsulat Generalny RP w Łucku