Dziś, 7 lipca, 150.rocznica urodzin Władysława Grabskiego, polskiego polityka narodowej demokracji, ekonomisty, historyka oraz działacza społecznego.
Pochodził ze starej szlacheckiej rodziny. Kształcił się w Polsce, Francji oraz Niemczech. W młodości sympatyzował z ideami socjalistycznymi, ale szybko zbliżył się do nurtu narodowego. W 1905 r. został aresztowany przez władze carskie i na krótko osadzony na Pawiaku za udział w kampanii na rzecz samorządu i polonizacji instytucji publicznych w Królestwie Polskim.
Trzykrotnie posłował do rosyjskiej Dumy w latach 1905-1912. Po wybuchu i wojny światowej został członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego oraz Komitetu Narodowego Polskiego. W 1918 r. przez krótki czas był więziony przez Niemców jako reprezentant orientacji antyniemieckiej. W 1919 r. zdobył mandat posła na Sejm Ustawodawczy z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, po czym objął tekę ministra skarbu w rządzie Leopolda Skulskiego. Po raz pierwszy został premierem w okresie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Reprezentował Polskę na międzynarodowej konferencji w Spa, jednak niepowodzenie rokowań spowodowało dymisję Grabskiego. W latach 1923-1925 ponownie stanął na czele rządu, w którym pełnił także obowiązki ministra skarbu. Pod jego kierownictwem dokonano reformy walutowej i skarbowej, czego efektem były wprowadzenie nowej waluty – złotego, sanacja budżetu państwa i zdławienie hiperinflacji.
Ustąpił ze stanowiska w 1925 r., po czym wycofał się z życia politycznego, poświęcając się pracy naukowej i publicystycznej. Grabski opublikował wiele prac z zakresu ekonomii agrarnej, upatrując w warstwie chłopskiej fundament siły narodu. Stworzył podwaliny nowej dziedziny nauki – socjologii wsi. W 1935 r. opublikował dzieło Idea Polski, w którym dokonał analizy sytuacji wewnętrznej Polski, przestrzegając przed licznymi niebezpieczeństwami grożącymi odrodzonej Rzeczypospolitej.
Władysław Grabski zmarł 1 marca 1938 roku w Warszawie. Pochowano go w rodzinnym grobowcu na Powązkach.
Źródło: Konsulat Generalny RP w Łucku